BIEŻĄCE
Uczczenie pamięci ks. Kazimierza Jany

W tym roku przypada 150. rocznica zakończenia budowy kościoła parafialnego w Brzykowie. Obecny murowany kościół pw. św. Jana Chrzciciela wybudowany został w latach 1860-1872 z inicjatywy ówczesnego proboszcza ks. Kazimierza Jany. Budowę świątyni w 1863 roku przerwał wybuch Powstania Styczniowego, które rozpoczęło się nocą z 22 na 23 stycznia 1863 roku. W tym miejscu należy przybliżyć naszym parafianom osobę ks. Kazmierza Jany, proboszcza brzykowskiej parafii i jego związek z Powstaniem Styczniowym w 1863 roku. Głównym organizatorem powstania w regionie sieradzkim był Józef Oksiński, rodem z Płocka, który został oddelegowany, jako emisariusz do Sieradza. Kiedy 17 stycznia 1863 r. dotarł do Sieradza rozpoczął organizację oddziału powstańczego. Stosunek społeczeństwa do powstania był zróżnicowany. Raczej życzliwy jednak o różnym zaangażowaniu. Drobna szlachta i mieszczanie raczej aktywnie popierali je, bogata szlachta była raczej powściągliwa nie wierzyła w zwycięstwo. Część chłopów uważała powstanie za szlacheckie i też odsuwała się od niego. Obok oddziału Oksińskiego w powiecie sieradzkim zaczęły pojawiać się nowe oddziały m.in. oddział zorganizowany przez Makarego Drohomireckiego. Dnia 10 lutego 1863 roku na czele 5 jeźdźców do Złoczewa wjechał oddział pod dowództwem Makarego Drohomireckiego zwanego „kniaziem”. Przeczytawszy licznie zgromadzonej na rynku ludności Manifest Tymczasowego Rządu Narodowego, wywołał wśród złoczewian ogromny entuzjazm. Wspólnie zerwano godła i tablice rosyjskie z budynków urzędowych, a po rozbrojeniu miejscowej straży policyjnej skonfiskowano 2 pistolety, dubeltówkę myśliwską i 40 rubli. Do oddziału przyłączyło się kilku ochotników. Ze Złoczewa, Drohomirecki wyjechał w kierunku Stolca i Burzenina. Przez kilka dni jeździł jeszcze po okolicznych wsiach, ogłaszając chłopom dekret uwłaszczeniowy, aby pozyskać ich do udziału w walkach zbrojnych powstania. Wieści o działalności dowódcy oddziału powstańczego szybko dotarły do Sieradza, skąd wysłano do jego rozbicia oddział carski pod dowództwem mjr Hanczukowa i mjr Pisanko w sile 3 rot piechoty i 40 kozaków, co stanowiło razem 500 ludzi. Na stacjonujący w lasach lipnieńskich pod Pyszkowem około 70-osobowy oddział Drohomireckiego naprowadził Rosjan chłop z kolonii Potok Aleksander Rumowicz w zamian za 25 rubli. Powstańcy zostali otoczeni przez oddział carski, a następnie zaatakowani według różnych źródeł 12 bądź 15 lutego 1863 roku. Pomimo bohaterskiej obrony oddziału powstańczego wobec przygniatającej przewagi wroga powstańcom nie udało się zwyciężyć. W wyniku starcia w lesie na miejscu poległo 5 osób. Był to dowódca oddziału Makary Drohomirecki, który otrzymał 30 ran postrzałowych i nakłuć białą bronią, kapelan oddziału powstańczego ks. Kazimierz Jany z Brzykowa, który udzielał umierającym rannym powstańcom sakramentów, Aleksander Hauke, wnuk gen. Aleksandra Haukego, zastrzelonego w Powstaniu Listopadowym, malarz Pawłowski z Częstochowy i jeden nieznany z nazwiska powstaniec. Reszta oddziału, która przedarła się przez kordon wojsk rosyjskich mjr Pisanko zaczęła uciekać w kierunku Brzeźnia, została po drodze częściowo wybita lub wzięta do niewoli przez ścigających ich kozaków. Tylko nielicznym udało się uratować. Wśród nich był lekarz oddziału - felczer Jan Grabowski, który później walczył w oddziale gen. Taczanowskiego. Zdrada Rumowicza ostała szybko wykryta. Schwytano go i powieszono 28 czerwca 1863r, egzekucję wykonał złoczewianin Stefan Zaborowski, który w Straży Narodowej pełnił funkcję żandarma wieszającego. Rosjanie zakazali pogrzebania poległych powstańców na cmentarzu, wobec czego ich ciała zostały pochowane w kurhanie na polu bitwy. Miejsce stoczonej walki zostało upamiętnione przez dziedzica majątku w Pyszkowie, który postawił tam krzyż. W 10. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości w roku 1928 została w tym miejscu odsłonięta tablica pamiątkowa ufundowana kosztem ludności gminy Barczew.

W ubiegłym tygodniu, w dniu 29 lipca br., grupa parafianek z Brzykowa udała się w lasy lipnieńskie pod Pyszkowem, gdzie znajduje się Mogiła Powstańców z 1863 roku, aby zapalić znicze i uczcić pamięć pierwszego budowniczego brzykowskiej świątyni ks. Kazimierza Jany.
 
Odpust parafialny ku czci św. Jana Chrzciciela

Tradycyjnie w dniu 24 czerwca świętowaliśmy Uroczystość Narodzenia Św. Jana Chrzciciela, syna wcześniej bezpłodnej Elżbiety i kapłana Zachariasza - Patrona naszej parafii. Św. Jan Chrzciciel przyszedł na świat 6 miesięcy przed narodzeniem Jezusa, prawdopodobnie w Ain Karim, leżącym ok. 7 km na zachód od Jerozolimy. Bóg powierzył
św. Janowi Chrzcicielowi szczególną misję wskazania i zapowiedzenia Chrystusa jako Zbawiciela świata. Spełnił swą powinność nad Jordanem, gdy wśród tłumu grzeszników rozpoznał Jezusa i ochrzcił go wodą. W dzień Odpustu Parafialnego szczególnie uroczyście przeżywaliśmy sumę odpustową z procesją eucharystyczną wokół kościoła, której po raz pierwszy w historii parafii przewodniczył i wygłosił homilie bp. Ireneusz Pękalski. Na zakończenie uroczystości z racji zbliżających się
imienin bp. Ireneusza Pękalskiego delegacja parafian z Brzykowa złożyła serdeczne życzenia Solenizantowi.

 
Parafia Brzyków

 

Parafię Brzyków erygował w poł. XV wieku abp gnieźnieński Wincenty Kot z Dębna. Pierwszy kościół w Brzykowie,

konsekrowany w 1601 r. przez bp. przemyskiego Macieja Pstrokońskiego, został wzniesiony z drewna i przetrwał do

końca XVIII wieku. Obok tego kościoła wzniesiono w 1625 r. kaplicę pw. św. Jana Chrzciciela. Gdy stary kościół przestał

spełniać swe funkcje, kaplica służyła jako miejsce odprawiania nabożeństw i posług religijnych. W 1860 r. z inicjatywy

ówczesnego proboszcza ks. Kazimierza Jany przystąpiono do budowy murowanego kościoła pw. św. Jana Chrzciciela.

Kamień węgielny poświęcił ks. Michał Jarmicki, dziekan dekanatu szadkowskiego. Budowę świątyni przerwał wybuch

powstania styczniowego. Ks. Kazimierz Jany, kapelan w oddziale powstańczym Makarego Drohomireckiego, zginął 15

lutego 1863 r. Budowę kościoła parafialnego dokończono w roku 1872. Jego poświęcenia dokonał ks. Maciej Ochędalski,

dziekan dekanatu łaskiego. W 1886 r. parafię Brzyków wizytował bp Aleksander Kazimierz Bereśniewicz, a w 1906 r.

bp Stanisław Kazimierz Zdzitowiecki, ordynariusz włocławsko-kaliski. W międzyczasie wybudowano nowe prezbiterium i

powiększono zakrystię, odnowiono ołtarz główny, dach pokryto blachą. W 1912 r. z inicjatywy ks. Edwarda Gruszczyńskiego

zbudowano drewnianą dzwonnicę. Wybuch I wojny światowej przeszkodził w kontynuowaniu prac remontowo-budowlanych

. W 1927 r. parafia Brzyków została włączona do diecezji łódzkiej. Kaplicę pw. św. Jana Chrzciciela rozebrano w 1928 r.

Dziś na miejscu pierwszego kościoła oraz kaplicy stoi krzyż. Niebawem rozpoczęto budowę nowej plebanii. W 1934 r. dzięki

inicjatywie ks. proboszcza Jana Fijałkowskiego wyremontowano fundamenty i ściany kościoła, a także wzniesiono nową wieżę i dwie boczne kruchty. W 1941 r. okupanci niemieccy aresztowali ks. Jana Fijałkowskiego i wywieźli do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie w następnym roku zginął. Po zakończeniu wojny proboszczem w Brzykowie został ks. Franciszek Solarczyk. W latach 1959-71 obowiązki proboszcza pełnił ks. Jan Głowacki, który zasłużył się dla odnowy życia religijnego w parafii. Kolejni proboszczowie - ks. Antoni Supady (1971-1978), ks. Jan Smiałkowski (1978-2001), ks. Józef Grabarczyk (2001-2003) - również przyczynili się do wzrostu życia religijnego wspólnoty oraz przeprowadzili różne prace w kościele. Od 2003 r. do 2011r. proboszczem był ks. kan. Bogdan Jeleń; a od 2011r. do 2022r. proboszczem był ks. Piotr Siech.